Μέρες τώρα σχεδίαζα να γράψω κάτι για το Βαγγέλη Γιακουμάκη, το εικοσάχρονο παλικάρι με το μελαγχολικό χαμόγελο και το αγγελικό πρόσωπο, που τελικά έγινε πραγματικός άγγελος. Τον Βαγγέλη που συνεχίζει από τους ουρανούς ψηλά να μας κοιτά με την ίδια πίκρα και το ίδιο παράπονο που είχε η ματιά του και όσο βρισκόταν ανάμεσά μας. Τόσο καιρό που σε ψάχναμε Βαγγέλη ,σχεδόν σαράντα μέρες, ουσιαστικά αναζητούσαμε τη χαμένη μας αθωότητα, την ανθρωπιά και την αγνότητα μιας κοινωνίας χωρίς έρμα ,χωρίς ταυτότητα ,χωρίς πυξίδα. Μιας κοινωνίας που ξύπνησε κάθιδρη από τον μακάριο ύπνο της, μέσα στους εφιάλτες και τις ενοχές της, κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη, κατατρόμαξε από το απαίσιο θέαμα και άρχισε να ξεπλένει τις αμαρτίες της με εκδηλώσεις λύπης, πόνου και οργής για ό,τι συνέβη. Ώσπου να καθαρίσει, να μακιγιάρει και να σουλουπώσει λίγο το φρικτό της πρόσωπο, να ξανακοιταχθεί στον παραμορφωτικό της καθρέφτη, και αυτάρεσκη να ξαναπάει για ύπνο, παίρνοντας και τα αναγκαία ηρεμιστικά της.
Αχ… ρε Βαγγέλη !..Τώρα πια, εκτός από παράπονο, παρατηρώ στο βλέμμα σου μια λεπτή ειρωνεία κι έναν αδιόρατο σαρκασμό και τα λόγια σου γροθιά στο στομάχι μας.
