Παρουσία αρχηγών και εκπρόσωποι κομμάτων, βουλευτών, αυτοδιοικητικών, εκπροσώπων στρατιωτικών αρχών, φορέων και πλήθους κόσμου ολοκληρώθηκαν στο Δίστομο οι εκδηλώσεις μνήμης για τα 72 χρόνια από το ολοκαύτωμα της Μαρτυρικής πόλης από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής.
Ήταν 10 Ιουνίου του 1944, τα κατοχικά στρατεύματα μπήκαν στο Δίστομο για αντίποινα.
Οι εντολές τους ήταν να εκτελούν όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Σκότωσαν άνδρες, γυναίκες ηλικιωμένους ακόμη και βρέφη λίγων ημερών. Οι γυναίκες έζησαν το βιασμό πριν δολοφονηθούν, τα σπίτια παραδόθηκαν στις φλόγες, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να φύγουν από την περιοχή. Όσοι δεν πρόλαβαν έπεσαν θύματα της εκδικητικής μανίας των ναζί.
Χθες το πρωί χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κ.κ. Γεωργίου εψάλη μνημόσυνο στο ναό Αγίου Νικολάου, επιμνημόσυνη δέηση στο χώρο του Μαυσωλείου και κατάθεση στεφάνων.
Για άλλη μια χρονιά κοινή διαπίστωση αποτέλεσε η επιτακτική ανάγκη συνέχισης της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων και η δικαίωση των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας.
Ένα φλέγον ζήτημα που αναδείχθηκε το 1997 όταν το Πρωτοδικείο Λιβαδειάς με απόφασή του, μετά από προσφυγή των Διστομιτών με πρωτοβουλία του αείμνηστου Γιάννη Σταμούλη νομικού και τότε νομάρχη Βοιωτίας (το όνομα του οποίου πήρε η πλατεία μπροστα στο μουσείο και το Δημαρχείο Διστόμου), υποχρέωνε το γερμανικό δημόσιο να καταβάλει αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων. Το 2000 ο Άρειος Πάγος, απέρριψε τις γερμανικές αιτιάσεις περί ετεροδικίας, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, και κατέστη αμετάκλητη η απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, σύμφωνα με την οποία επιβαλλόταν η δήμευση περιουσίας του γερμανικού δημοσίου στην Ελλάδα. Ωστόσο τα εμπόδια που προέκυψαν ήταν πολλά και η διεκδίκηση συνεχίζεται.