Γράφει ο Κωνσταντίνος Λ. Αγγελόπουλος Αντιπρόεδρος Κοινότητας Διαλόγου «Σύνθεσις»
Είναι αλήθεια ότι η παρουσία και η δραστηριότητα του τουρκικού ερευνητικού σκάφους Ορούτς Ρέις τους τελευταίους μήνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας είναι εκνευριστική έως και εξοργιστική. Είναι κάτι που συζητιέται στις παρέες εντόνως: «που το πάει η Τουρκία; εμείς τι κάνουμε; καθόμαστε και το κοιτάμε;» Κάποιοι προχωράνε τη σκέψη τους ακόμα παραπέρα…
Όμως, η εξωτερική πολιτική και η αποτρεπτική πολιτική άμυνας δεν γίνεται με το θυμικό. Το θυμικό συνήθως είναι η λανθασμένη συνταγή και οδηγεί σε καταστροφικές συνέπειες. Αυτό είναι κάτι που μου το έλεγε πάντα και ο πατέρας μου Λουκάς, απόστρατος πιλότος της πολεμικής αεροπορίας, με χιλιάδες ώρες αναχαίτισης τουρκικών αεροσκαφών στο Αιγαίο. Η εξωτερική πολιτική χρειάζεται σχέδιο και στρατηγική. Τα ξαναθυμήθηκα όλα αυτά κατά τον πρόσφατο εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε ότι η Ελλάδα ήταν καλά προετοιμασμένη στρατιωτικά για την επίθεση των Ιταλών και ήταν ένας από τους λόγους που η αντίσταση των παππούδων μας γράφτηκε στην ιστορία με χρυσά γράμματα.





